سر پناه هر غم ، اعتکاف شده است این دل من

همه گویند این تکلف من است بر من

                                   که ندانند با رفتنت ربوده ای تصنع من 

زمانه هم زنهار نداد بر من

                                  که عنان غم داد به دست من

تو که بیقراری مرا اعزاز می کنی ببین

                                 که چگونه بی رحمی تو را ارتزاق م کنم

عید که می اید من هم تاریکیم را می فروشم به روشنایی تو ،خورشید

و بی حالی ام را ارزان می دهم به تندی باد

و غرورم ر ا به حباب می فروشم من

و زیبایی ام را به بی دوامی همین گلهای بهار

                       و عید دیگری در راه است  ........ 

هاي ! كجا مي رويد ؟ و كدامين سو شما مي دويد ؟! سخني دارم من و سوالي پر رمز

من ندانم كه چرا هيچ کسی نيست تا ببويد گل سرخي

يا چرا نيست  جوانمردی  كه بگيرد دستي

هاي كجا مي دويد مردم ؟

كفشهاي بعضي  سوراخ است

و دلهاي بعضي پر از فريادي كه  ان را سكوت ناميده اند

 من مي دانم هر چه باشد در دلتان ايمان نيست

من فقط در چند دل

                  باغ سبز محبت ديدم

من نديدم كه كسي از دست سرد فقيري بخرد  نرگس و ياسي

من بيزارم از هر چه غروري كه به خود رنگ تعصب گيرد

و شما گوييد  بر كجا سجده كنم  بر كدامين خاك ؟

         اخر  دگر نيست رد  پاهايي كه بدرخشد در نور

                                                    و بر روي درختان زمين  صداي بلبل

من از اين زميني كه به دورش مي گرديد بيزارم

گر چه مي دانم هست در همين جا، در اين نزديكي

                        بهشتي كه اكثر به ان نا اگاه اند 

سوالم اين است

                 هست كسي نشانم بدهد

كه كجاست باغ دل گمشده ام ؟! 

و بهشتي كه پر از رد پاهاي خداست ؟!!!

دلم برای خاطره ها که تجلیشان

حظور هزار  معنا است تنگ می شود

دلم برای بارانش که مرا تازه می کرد برای لحظه لحظه های زندگی تنگ می شود

 کم نبود غصه ی امدنش و کم نیست دل کندنش

هر جا که باشم رهگذرم من

                             رهگذر زمان شاید ؟!

اخر کی است شروع پایان زندگی ؟

هیچگاه تو را ای بهترین دوست یادم نمی رود :پنجره..

        چه عنکبوتها بی خانمان شدند از برای کودکیم

حال بگذار خنده دار ترین جمله را به تو بگویم

                  بیا با هم بازی کنیم ! کودکانه ..

یک قل دو قل ..! یادت که هست

و در زیر رگبار سنگ ها به انتظار شیرین ترین واژه ، مرگ بنشینیم

چه فرق می کن که باران اب باشد  یا که رگبار سنگ

                               من که دیگر من نیستم...!

                                                 بیا با هم بازی کنیم ... 

همان نگاه سرد و بي روح

                 اما شايد  زنده اي هنوز

پس چرا تكان نمي خوري؟

 چرا همان اه هاي هميشگي را  نمي كشي ؟

                 مرده اي شايد ؟!

نه ، پلك بزن

حيف ان چشمان سياه تو نيست كه تشنه بود به نور

همان چشمان سياهي كه هميشه به انتظار صبح ، نور دلم را ناديده گرفت

 امروز براي اولين بار صبح شد و تو ..

                                        پلك بزن

جنگ است ميان ماهي ها و اين دريا نقره فام

اخر تشنه اند به

              قطره ي زلال اب

               كه گم شده ميان اب بيكران

جنگ است هنوز ميان ان پرنده و قفس

كه بي گناه

     حريف ان ميله هاي اهنين  نمي شوند

جنگ است ميان اين درخت و اين زمين

كه سالها

       پر اميد ، در ميان خاك خشك

                       ريشه دوانده است

جنگ است هنوز ميان من و،ميان

                                              من ...